Δημοσιεύω ασχολίαστη τη δήλωση Τσόκλη με θέμα τον βιασμό και σας καλώ σε ένα διάλογο. Παρακαλώ όσοι επιθυμείτε σχολιάστε ...
«Ποιος είναι αλήθεια ο πιο ζωντανός άνθρωπος; Ο γερο-ηλίθιος που κάθεται στο σπίτι του και δεν έχει κανέναν ερωτισμό μέσα του ή εκείνος ο οποίος ρισκάροντας τη ζωή του και την ελευθερία του επιτίθεται σε ένα πλάσμα σεξουαλικό και θέλει να το φιλήσει, να το αγκαλιάσει, να το σφίξει;», αναρωτιέται ο καλλιτέχνης. «Πώς η ζωή θα γινόταν πιο ενδιαφέρουσα, με εκείνους τους ανέραστους, που δεν συγκινούνται μπροστά στο φαινόμενο, ή με εκείνους που το πάθος ξεχειλίζοντας τους κάνει να επιτεθούν; Και δεν είναι ωραίο πράγμα στο κάτω κάτω, βρε παιδί μου, η επίθεση; Να γευτείς αυτό που η φύση έπλασε προκλητικό, να το χαρείς;»
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΟΚΛΗΣ / ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΕ ΕΚΠΟΜΠΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΝΕΤ ΤΟΥ 2000 ΠΟΥ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΗΚΕ ΠΡΟΣΦΑΤΑ
ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΤΕΧΝΗ ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΠΟΙΗΣΗ ΚΟΣΜΟΣ ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ
Τρίτη 31 Αυγούστου 2010
Δευτέρα 30 Αυγούστου 2010
A short film made about poverty
SEE VIDEOVIDEOVIDEO BAR
A short film made about poverty (iyms.info/summit/poverty.html) by the delegates of the
5th International Youth Media Summit, Belgrade, August 2010.
a film by:
Ognjen Stojanović
Myrto Makri
Aurelie Hamel
media educator: Damianos Voganatsis
The IYMS (iyms.info/) brings youth, adults together from around the world to explore the seven issues that most impact their future. They plan ways to inspire others in their generation to shape the future through media and action. The Seven Issues: Discrimination. Poverty, Violence, Health, Environment, Democracy, Youth
A short film made about poverty (iyms.info/summit/poverty.html) by the delegates of the
5th International Youth Media Summit, Belgrade, August 2010.
a film by:
Ognjen Stojanović
Myrto Makri
Aurelie Hamel
media educator: Damianos Voganatsis
The IYMS (iyms.info/) brings youth, adults together from around the world to explore the seven issues that most impact their future. They plan ways to inspire others in their generation to shape the future through media and action. The Seven Issues: Discrimination. Poverty, Violence, Health, Environment, Democracy, Youth
Παρασκευή 27 Αυγούστου 2010
ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ "ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ"
Η σκηνή στο Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών : Η κάμερα παρατηρεί έναν άραβα μετανάστη ο οποίος προσπαθεί να γράψει τις λέξεις "Ακαδημία Πλάτωνος". Η σκηνή αποτελεί υλικό από το γύρισμα του ντοκιμαντέρ "Ακαδημία Πλάτωνος" (παραγωγής εργαστηρίου ντοκιμαντέρ του Δήμου Αθηναίων). Τα γυρίσματα γίνονται από τους μαθητές του εργαστηρίου με την επίβλεψη των Άγγελου Κοβότσου, Κώστα Μαχαίρα και Γιώργου Πουλίδη. Στο συγκεκριμένιο γύρισμα μετείχαν οι δύο τελευταίοι και το μοντάρει ο πρώτος.
Α : Κοίτα πώς γράφει …
Β : Ανάποδα!
Α : Δεν γράφει ανάποδα. Γράφει με το δικό του τρόπο.
Β : Μμμμ. Ναι αλλά γράφει ελληνικά.
Α : Το νόημα έχει σημασία. Η λέξη είναι σύμβολο.
Β : Ναι αλλά αν δε μάθεις τη λέξη, δε μαθαίνεις τη γλώσσα.
Α : Για να πεις αυτά που ξέρεις …
Β : Ναι είναι πολλά αυτά που ξέρουμε και δεν μπορούμε να πούμε …
Α : Επειδή δεν ξέρουμε τη γλώσσα ;
(Διάλογοι : Άγγελος Κοβότσος)
Δευτέρα 23 Αυγούστου 2010
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ GRECIA SALENTINA
Υπάρχει μια ολόκληρη θεωρία που παραλληλίζει τη ταραντέλα με τον Μινωικό Λαβύρινθο. 'Οταν ο Θησέας - νικητής του Μινώταυρου - έφυγε από την Κρήτη και πήγε στη Δήλο να προσκυνήσει, χόρεψε με τους συντρόφους του έναν χορό ο οποίος αναπαριστούσε κατά κάποιον τρόπο το σχήμα του Λαβυρίνθου. Πρώτος χορευτής ο ίδιος - δενόταν με ένα σκοινί με τους υπόλοιπους και στριφογύριζαν ζαλιστικά. Ο χορός παρομοιάζεται με τον κρητικό συρτό και το σκοινί με το μαντήλι. (Pierpaolo de Giorgi)
Αυτό το σκοινί - μαντήλι νοιώθω να με ενώνει για πάντα με όσους και όσες μοιράστηκα αυτή την μοναδική εμπειρία. Όσο οι μέρες περνούν, τόσο οι εικόνες όσων ζήσαμε στριφογυρίζουν σα να χορεύουν. Κι ο φόβος μου είναι γι' αυτές που αποχωρούν από το προσκήνιο για να αποθηκευτούν στο σεντούκι της μνήμης και να καλυφθούν από κάθε λογής ενθυμήματα σαν κι αυτά που όλοι βάζουν στις αποθήκες.
Ο φόβος μου θα με παρακινήσει να τελειώσω αυτή την ταινία. Ο φόβος να μην ξεχάσω και να μην ξεχαστώ.
Αυτό το σκοινί - μαντήλι νοιώθω να με ενώνει για πάντα με όσους και όσες μοιράστηκα αυτή την μοναδική εμπειρία. Όσο οι μέρες περνούν, τόσο οι εικόνες όσων ζήσαμε στριφογυρίζουν σα να χορεύουν. Κι ο φόβος μου είναι γι' αυτές που αποχωρούν από το προσκήνιο για να αποθηκευτούν στο σεντούκι της μνήμης και να καλυφθούν από κάθε λογής ενθυμήματα σαν κι αυτά που όλοι βάζουν στις αποθήκες.
Ο φόβος μου θα με παρακινήσει να τελειώσω αυτή την ταινία. Ο φόβος να μην ξεχάσω και να μην ξεχαστώ.
Τετάρτη 28 Ιουλίου 2010
The Land of Remorse: a study of Southern Italian Tarantism By Stephen Bennetts
SEE VIDEOVIDEOVIDEO BAR
Tarantula, tarantella, tarantism, Taranto: this classic anthropological study describes a possession cult and dance practised until recently by peasants in the Taranto region of Southern Italian who believed they were possessed by the taranta, or tarantula spider.
[Here, for once, is a new book about Italy in English which transcends the familiar Anglophone cliches of the Tuscan villa (Under the Tuscan Sun or Bertolucci’s excruciating Stealing Beauty), Florence (Room with a View), and Dolce Vita Rome (Australian writer Penelope Green’s recent When in Rome).] The setting for La Terra del Rimorso (The Land Of Remorse) is [the less fashionable area of] Southern Puglia, in what was once the Kingdom of Naples and where until recently, victims of tarantism would suffer annually recurring psychotic symptoms between June and August after the summer harvest season. These attacks were believed to be caused by the bite of the tarantula, and different tarante were thought to have different natures which produced different effects on their victims: some were violent and aggressive, others lascivious, others tearful, and others sleepy. Victims of the spider (the tarantati) were cured through
a form of music and dance therapy provided by a group of tarantella musicians hired to perform in the victims’ homes. The musicians would first carry out a musical diagnosis of the precise nature of the spider which had possessed its victim, before playing the particular style of tarantella most suited to purging the venom of that particular spider through dance.
The cult appears to have originated near Taranto some time after the 1100s, but later spread throughout the Kingdom of Naples and even parts of Spain. In a magisterial survey of the historical evidence, De Martino explores the historical continuities between tarantism and the Classical Greek ecstatic cults of Dionysus, the stronghold of which was in this Greek-speaking area of southern Italy, still known to this day as Magna Grecia. Tarantism began its slow and inevitable decline after the sixteenth century Council of Trent, when the Catholic Counter Reformation went on an offensive against popular beliefs seen to deviate from orthodox Christian teaching. In the mid-eighteenth century, the Church was successful in partly Christianising the cult by establishing a Chapel of St Paul in the town of Galatina, with the saint now becoming a major focus of annual cult activity on his feast day of June 29. In an attempt to refocus and disarticulate the cult, the tarantella music and dance therapy was banned from the chapel. The spread of rationalist Enlightenment doctrines from Naples beginning in the late seventeenth century further hastened the decline of tarantism throughout Southern Italy. First published in 1961, The Land of Remorse is a classic of anthropological detective work. Was this bizarre phenomenon really caused by the bite of the tarantula, or was it instead a mere ‘superstitious
relic’, or a localised form of psychosis prevalent among illiterate Southern Italian peasants? Almost sixty years ago, in 1959, a group of scholars arrived in the small town of Galatina to unravel the riddle. They comprised a historian of religion (De Martino), neuropsychiatrist, toxicologist, psychologist, anthropologist, ethnomusicologist, social worker and photographer.
It soon became clear that the research team was documenting the last vestiges of the cult, which by now had retreated to an isolated pocket of peasant society in Salento, the stiletto heel of Southern Italy.
Tarantism still persisted in its classical form in the music and dance therapy sessions conducted in the home, whilst the partly Christianised form of the cult, amputated of its musical and dance component, continued in the grotesque and histrionic displays at the Chapel of St Paul, as possessed tarantati arrived for the feast day of Saint Paul to ask the saint for healing.
In De Martino’s analysis, the mythology of the taranta and the catharsis of the possession state provide a framework in which personal psychological tensions common throughout Southern Italian peasant society could be publicly dramatised. Private sufferings caused by unhappy love, bereavement, sexual frustration, or subaltern social status were transfigured into annually recurring possession states which were culturally determined, rather than being the result of a real spider bite. The ritualised healing through dance and music provided victims with psychological closure and reintegration back into the community, at least until the summer of the following year.
[According to one Salentine authority, the last episode of tarantism involving actual possession took place in 1993, but the last living practitioner died in 2000. Yet ‘tarantism’ has recently taken on another curious form. The current Southern Italian folk revival and associated pizzica dance craze incorporate a grab bag of different impulses: re-emergent Southern regionalism, the reevaluation of a peasant past which is now distant enough for young Southern Italians to romanticise rather than feel ashamed of, and a rejection by the Italian anti-globalisation movement of the television-fixated ‘cultural homogenisation’ of Berlusconian Italy. De Martino’s book has now achieved cult status beyond the academy; go to many folk concerts in Southern Italy today and you will find it on sale alongside tambourines, castanets and other accoutrements of the recently exhumed Southern Italian past. In a process which has been aptly described as ‘proletarian exoticisation’, De Martino’s plain female peasant tarantate have given way in
contemporary reworkings of the theme to video clips featuring dissociated but picturesque young beauties writhing to the latest tarantella folk hit. Within the current Salentine folk revival, De Martino functions as a kind of symbolic fetish, validating an isolated area of Southern Italy which almost nobody had heard of until the ‘rediscovery’ of tarantism and tarantella ten years ago suddenly put Salento on the map. ] De Martino’s intellectual pedigree was unusual. His interest in Southern Italian peasant culture grew out of his political engagement with the Italian Socialist Party and later the Communist Party, which led him to party activism among southern Italian peasants from the 1940s on. For anthropologist and de Martino collaborator Clara Gallini, he was characteristic of that familiar type of post-war Italian life; the politically engaged left wing intellectual ‘equally committed to research and to the attempt to link research to political praxis’.1 De Martino’s earlier work however, was heavily marked by the idealism of Neapolitan
philosopher Benedetto Croce, a figure so dominant within early twentieth century Italian intellectual life that his influence is even perceptible in a Marxist like Antonio Gramsci, whose characteristic preoccupation with ideology has a distinctively Crocean flavour. The gradual publication after 1948 of Gramsci’s Prison Notebooks had a huge impact on Italian left wing intellectuals,2 and in De Martino’s case provided a stimulus for the anthropological investigation of the culture and ideology of the Southern Italian ‘subaltern classes’, particularly as embodied in peasant folklore. But De Martino also drew inspiration from other more cosmopolitan currents from outside Italy, including psychoanalysis and the existentialism of Heidegger and Sartre. American anthropologist George Saunders has commented that in The Land of Remorse, de Martino seemed to be attempting something very akin to what Foucault did a few years later with Madness and Civilisation (1973): an analysis of the discourse about tarantism aimed at exposing relations of power, the tensions of cultural change and the redefinition of the Other through the control of culture by the elite. This study will be of interest to scholars across a wide range of disciplines, including historical and psychological anthropology, psychiatry, ethnomusicology, the history and anthropology of religion, shamanism and ethnographic methodology.
Although De Martino is today widely celebrated as the father of Italian anthropology, and his 1961 study of tarantism is certainly the most influential work ever written by an Italian anthropologist, the book has been unavailable to non-Italian readers until now, apart from a 1966 French edition. His American translator, Dorothy Zinn, is an anthropologist at the University of Basilicata in the heart of Lucania, the focus for so much of De Martino’s research. Any non-Italian who has ever struggled through the at times dense original text will appreciate the difficulties of bringing this book to an English-speaking audience. Zinn’s judicious notes contextualise a wealth of references which will be obscure to most non-Italian readers, while Vincent Crapanzano’s brilliant opening essay provides a fitting induction for this important anthropological thinker into the wider context of world anthropology.
Tarantula, tarantella, tarantism, Taranto: this classic anthropological study describes a possession cult and dance practised until recently by peasants in the Taranto region of Southern Italian who believed they were possessed by the taranta, or tarantula spider.
[Here, for once, is a new book about Italy in English which transcends the familiar Anglophone cliches of the Tuscan villa (Under the Tuscan Sun or Bertolucci’s excruciating Stealing Beauty), Florence (Room with a View), and Dolce Vita Rome (Australian writer Penelope Green’s recent When in Rome).] The setting for La Terra del Rimorso (The Land Of Remorse) is [the less fashionable area of] Southern Puglia, in what was once the Kingdom of Naples and where until recently, victims of tarantism would suffer annually recurring psychotic symptoms between June and August after the summer harvest season. These attacks were believed to be caused by the bite of the tarantula, and different tarante were thought to have different natures which produced different effects on their victims: some were violent and aggressive, others lascivious, others tearful, and others sleepy. Victims of the spider (the tarantati) were cured through
a form of music and dance therapy provided by a group of tarantella musicians hired to perform in the victims’ homes. The musicians would first carry out a musical diagnosis of the precise nature of the spider which had possessed its victim, before playing the particular style of tarantella most suited to purging the venom of that particular spider through dance.
The cult appears to have originated near Taranto some time after the 1100s, but later spread throughout the Kingdom of Naples and even parts of Spain. In a magisterial survey of the historical evidence, De Martino explores the historical continuities between tarantism and the Classical Greek ecstatic cults of Dionysus, the stronghold of which was in this Greek-speaking area of southern Italy, still known to this day as Magna Grecia. Tarantism began its slow and inevitable decline after the sixteenth century Council of Trent, when the Catholic Counter Reformation went on an offensive against popular beliefs seen to deviate from orthodox Christian teaching. In the mid-eighteenth century, the Church was successful in partly Christianising the cult by establishing a Chapel of St Paul in the town of Galatina, with the saint now becoming a major focus of annual cult activity on his feast day of June 29. In an attempt to refocus and disarticulate the cult, the tarantella music and dance therapy was banned from the chapel. The spread of rationalist Enlightenment doctrines from Naples beginning in the late seventeenth century further hastened the decline of tarantism throughout Southern Italy. First published in 1961, The Land of Remorse is a classic of anthropological detective work. Was this bizarre phenomenon really caused by the bite of the tarantula, or was it instead a mere ‘superstitious
relic’, or a localised form of psychosis prevalent among illiterate Southern Italian peasants? Almost sixty years ago, in 1959, a group of scholars arrived in the small town of Galatina to unravel the riddle. They comprised a historian of religion (De Martino), neuropsychiatrist, toxicologist, psychologist, anthropologist, ethnomusicologist, social worker and photographer.
It soon became clear that the research team was documenting the last vestiges of the cult, which by now had retreated to an isolated pocket of peasant society in Salento, the stiletto heel of Southern Italy.
Tarantism still persisted in its classical form in the music and dance therapy sessions conducted in the home, whilst the partly Christianised form of the cult, amputated of its musical and dance component, continued in the grotesque and histrionic displays at the Chapel of St Paul, as possessed tarantati arrived for the feast day of Saint Paul to ask the saint for healing.
In De Martino’s analysis, the mythology of the taranta and the catharsis of the possession state provide a framework in which personal psychological tensions common throughout Southern Italian peasant society could be publicly dramatised. Private sufferings caused by unhappy love, bereavement, sexual frustration, or subaltern social status were transfigured into annually recurring possession states which were culturally determined, rather than being the result of a real spider bite. The ritualised healing through dance and music provided victims with psychological closure and reintegration back into the community, at least until the summer of the following year.
[According to one Salentine authority, the last episode of tarantism involving actual possession took place in 1993, but the last living practitioner died in 2000. Yet ‘tarantism’ has recently taken on another curious form. The current Southern Italian folk revival and associated pizzica dance craze incorporate a grab bag of different impulses: re-emergent Southern regionalism, the reevaluation of a peasant past which is now distant enough for young Southern Italians to romanticise rather than feel ashamed of, and a rejection by the Italian anti-globalisation movement of the television-fixated ‘cultural homogenisation’ of Berlusconian Italy. De Martino’s book has now achieved cult status beyond the academy; go to many folk concerts in Southern Italy today and you will find it on sale alongside tambourines, castanets and other accoutrements of the recently exhumed Southern Italian past. In a process which has been aptly described as ‘proletarian exoticisation’, De Martino’s plain female peasant tarantate have given way in
contemporary reworkings of the theme to video clips featuring dissociated but picturesque young beauties writhing to the latest tarantella folk hit. Within the current Salentine folk revival, De Martino functions as a kind of symbolic fetish, validating an isolated area of Southern Italy which almost nobody had heard of until the ‘rediscovery’ of tarantism and tarantella ten years ago suddenly put Salento on the map. ] De Martino’s intellectual pedigree was unusual. His interest in Southern Italian peasant culture grew out of his political engagement with the Italian Socialist Party and later the Communist Party, which led him to party activism among southern Italian peasants from the 1940s on. For anthropologist and de Martino collaborator Clara Gallini, he was characteristic of that familiar type of post-war Italian life; the politically engaged left wing intellectual ‘equally committed to research and to the attempt to link research to political praxis’.1 De Martino’s earlier work however, was heavily marked by the idealism of Neapolitan
philosopher Benedetto Croce, a figure so dominant within early twentieth century Italian intellectual life that his influence is even perceptible in a Marxist like Antonio Gramsci, whose characteristic preoccupation with ideology has a distinctively Crocean flavour. The gradual publication after 1948 of Gramsci’s Prison Notebooks had a huge impact on Italian left wing intellectuals,2 and in De Martino’s case provided a stimulus for the anthropological investigation of the culture and ideology of the Southern Italian ‘subaltern classes’, particularly as embodied in peasant folklore. But De Martino also drew inspiration from other more cosmopolitan currents from outside Italy, including psychoanalysis and the existentialism of Heidegger and Sartre. American anthropologist George Saunders has commented that in The Land of Remorse, de Martino seemed to be attempting something very akin to what Foucault did a few years later with Madness and Civilisation (1973): an analysis of the discourse about tarantism aimed at exposing relations of power, the tensions of cultural change and the redefinition of the Other through the control of culture by the elite. This study will be of interest to scholars across a wide range of disciplines, including historical and psychological anthropology, psychiatry, ethnomusicology, the history and anthropology of religion, shamanism and ethnographic methodology.
Although De Martino is today widely celebrated as the father of Italian anthropology, and his 1961 study of tarantism is certainly the most influential work ever written by an Italian anthropologist, the book has been unavailable to non-Italian readers until now, apart from a 1966 French edition. His American translator, Dorothy Zinn, is an anthropologist at the University of Basilicata in the heart of Lucania, the focus for so much of De Martino’s research. Any non-Italian who has ever struggled through the at times dense original text will appreciate the difficulties of bringing this book to an English-speaking audience. Zinn’s judicious notes contextualise a wealth of references which will be obscure to most non-Italian readers, while Vincent Crapanzano’s brilliant opening essay provides a fitting induction for this important anthropological thinker into the wider context of world anthropology.
Τρίτη 22 Ιουνίου 2010
Η ΕΠΟΧΗ ΑΥΤΗ ΖΗΤΑΕΙ ΑΠ’ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ / Ένα κείμενο της ΑΝΤΟΥΑΝΕΤΤΑΣ ΑΓΓΕΛΙΔΗ
Η κρίση κάνει φανερό τον εφιάλτη που χτίσαμε σαν ανθρωπότητα. Κάνει τον κόσμο γύρω μας ανοίκειο.
Η αίσθηση της κρίσης όμως, είναι εγγεγραμμένη σε όλους μας ως ατομική εμπειρία – κρίση βρεφική, εφηβείας, αρρώστιας, πένθους, γηρατειών. Ως επώδυνη στροφή με αβέβαιο τέλος και αναγκαστικές ανακατατάξεις.
Σήμερα, η κρίση είναι μια συνολική εμπειρία. Σπάει προς τα έξω αυτό που τόσο καιρό εκκολαπτόταν αργά, σε περιόδους άπνοιας και αφασίας, που κατάπιναν σκέψεις και ερωτήματα, ή τα έσπρωχναν στην άκρη, παριστάνοντας ότι είναι αόρατα.
Η κρίση, είτε ως ατομική είτε ως συλλογική εμπειρία, εκτός από δύσκολη εποχή, είναι και μια μεγάλη ευκαιρία. Γιατί διαλύει τα στερεότυπα, θέτει εν θερμώ ζητήματα που μια ολόκληρη κοινωνία αρνείτο να δει, όταν χλεύαζε κάθε ανατρεπτική σκέψη και τέχνη.
Αλλά με το να διαλύει τα στερεότυπα, η κρίση πραγματώνει έναν από τους βασικούς στόχους κάθε αυθεντικής τέχνης. Η κρίση είναι ένα μεγάλο εν εξελίξει έργο, είναι ένα work in progress, που απαλλάσσει τον κόσμο από τις αυταπάτες του.
Αυτές οι αυταπάτες ύφαιναν τα κουκούλια που έθρεφαν τις απάτες.
Έτσι, κάθε κρίση περιέχει μέσα της μιαν αρχή θεραπείας. Κάθε ένας μας μπορεί να μετατρέψει το αίσθημα της βαθιάς δυσφορίας και τον ευεργετικό θυμό του σε δύναμη δημιουργικού, και όχι αυτοκαταστροφικού, μετασχηματισμού.Επικαλούμενος τη μυστική δυνατότητα όλων μας. Την εν δυνάμει καλλιτεχνική μας ιδιότητα. Βρίσκοντας την προσωπική μας φωνή. Γιατί αυτό που λέγεται προσωπική φωνή ενσωματώνει ταυτόχρονα ατομική προοπτική και συλλογική εμπειρία, φέροντας μέσα στον πυρήνα της την ετερότητα.
«Ας χειριστούμε τους περιορισμούς ως εφαλτήριο, μετατρέποντας τα μειονεκτήματα σε πλεονεκτήματα. Με πάθος και εσωτερική πειθαρχία», όπως λέω φωναχτά στους νέους κινηματογραφιστές και επαναλαμβάνω σιωπηλά από μέσα μου.
Η εποχή αυτή ζητάει από όλους μας να γίνουμε καλλιτέχνες.
Γιατί τίποτα δεν είναι αυτονόητο, αλλά και τίποτα δεν είναι τελειωμένο.
Η αίσθηση της κρίσης όμως, είναι εγγεγραμμένη σε όλους μας ως ατομική εμπειρία – κρίση βρεφική, εφηβείας, αρρώστιας, πένθους, γηρατειών. Ως επώδυνη στροφή με αβέβαιο τέλος και αναγκαστικές ανακατατάξεις.
Σήμερα, η κρίση είναι μια συνολική εμπειρία. Σπάει προς τα έξω αυτό που τόσο καιρό εκκολαπτόταν αργά, σε περιόδους άπνοιας και αφασίας, που κατάπιναν σκέψεις και ερωτήματα, ή τα έσπρωχναν στην άκρη, παριστάνοντας ότι είναι αόρατα.
Η κρίση, είτε ως ατομική είτε ως συλλογική εμπειρία, εκτός από δύσκολη εποχή, είναι και μια μεγάλη ευκαιρία. Γιατί διαλύει τα στερεότυπα, θέτει εν θερμώ ζητήματα που μια ολόκληρη κοινωνία αρνείτο να δει, όταν χλεύαζε κάθε ανατρεπτική σκέψη και τέχνη.
Αλλά με το να διαλύει τα στερεότυπα, η κρίση πραγματώνει έναν από τους βασικούς στόχους κάθε αυθεντικής τέχνης. Η κρίση είναι ένα μεγάλο εν εξελίξει έργο, είναι ένα work in progress, που απαλλάσσει τον κόσμο από τις αυταπάτες του.
Αυτές οι αυταπάτες ύφαιναν τα κουκούλια που έθρεφαν τις απάτες.
Έτσι, κάθε κρίση περιέχει μέσα της μιαν αρχή θεραπείας. Κάθε ένας μας μπορεί να μετατρέψει το αίσθημα της βαθιάς δυσφορίας και τον ευεργετικό θυμό του σε δύναμη δημιουργικού, και όχι αυτοκαταστροφικού, μετασχηματισμού.Επικαλούμενος τη μυστική δυνατότητα όλων μας. Την εν δυνάμει καλλιτεχνική μας ιδιότητα. Βρίσκοντας την προσωπική μας φωνή. Γιατί αυτό που λέγεται προσωπική φωνή ενσωματώνει ταυτόχρονα ατομική προοπτική και συλλογική εμπειρία, φέροντας μέσα στον πυρήνα της την ετερότητα.
«Ας χειριστούμε τους περιορισμούς ως εφαλτήριο, μετατρέποντας τα μειονεκτήματα σε πλεονεκτήματα. Με πάθος και εσωτερική πειθαρχία», όπως λέω φωναχτά στους νέους κινηματογραφιστές και επαναλαμβάνω σιωπηλά από μέσα μου.
Η εποχή αυτή ζητάει από όλους μας να γίνουμε καλλιτέχνες.
Γιατί τίποτα δεν είναι αυτονόητο, αλλά και τίποτα δεν είναι τελειωμένο.
Αντουανέττα Αγγελίδη, Σκηνοθέτης
Αθήνα 17 Ιουνίου 2010
Σάββατο 19 Ιουνίου 2010
Υπάρχει και μια άλλη κρίση / Ένα κείμενο της Ρέας Βαλντέν
Κρίση… Υπάρχει και μια άλλη κρίση.
Η ικανότητα του κρίνειν, η κριτική ικανότητα.
Και χωρίς αυτή, δεν υπάρχει δημοκρατία.
Ο πολιτισμός ως κρίση.
Χρειαζόμαστε τον πολιτισμό ως γνώση,
Αλλά και ως τόλμη.
«Τόλμα να γνωρίζεις».
Τόλμα να μάθεις.
Τόλμα να κρίνεις.
Δεν υπάρχει τίποτα ιερό, εκτός από τους ανθρώπους.
Τίποτα πιο ιερό απ’τους ανθρώπους.
Θέσε το ερώτημα.
Ψάξε το ερώτημα.
Η τέχνη – ως το πιο ακραίο ερώτημα.
Ο πολιτισμός δεν είναι μόνο παρελθόν. Είναι παρόν και μέλλον.
Αλλά και ο πλούτος του παρελθόντος μπορεί να είναι μάθημα τόλμης.
Για το σήμερα. Για το αύριο.
Η γνώση του παρελθόντος μας θυμίζει ότι το παρόν δεν υπήρχε από πάντα και ότι όσοι διακηρύσσουν το μονόδρομο είναι τυφλοί.
Η γνώση του παρελθόντος μας θυμίζει ότι πολλές φορές πραγματοποιήθηκε το αδύνατο.
Συχνά, ο μεγαλύτερος σεβασμός είναι η ρήξη.
Ο πολιτισμός είναι πηγή, είναι προστασία, είναι το σπίτι μας.
Ο πολιτισμός είναι πράξη, είναι κρίση, είναι το αύριο.
Αλλά πολιτισμός είναι και τα όπλα μαζικής καταστροφής, η εκμετάλλευση, η φρίκη.
Το ερώτημα είναι τι διαλέγω. Διαλέγω - κρίνω.
Ο πολιτισμός μας ανήκει – στον καθένα από εμάς και στην ανθρωπότητα.
Ο πολιτισμός δεν ανήκει σε κανέναν.
Ο πολιτισμός είναι εργαλείο – και όπλο.
Και ο κινηματογράφος;
Ο κινηματογράφος είναι γλώσσα.
Ως τέτοια, σου επιτρέπει να αποκρυπτογραφήσεις τις ειδήσεις ή μια διαφήμιση, να πεις ένα ποίημα ή ένα τραγούδι.
Αλλά και να πληγώσεις, να αποκρύψεις, να διαστρέψεις. Τι διαλέγεις;
Ο κινηματογράφος είναι τέχνη.
Σου ανοίγει τα μάτια, σου επιτρέπει να δεις το κόσμο διαφορετικά, σαν να ήταν καινούριος.
Ο κινηματογράφος είναι πολιτισμός.
Μπορεί να σε αποκοιμίζει ή να σε ξυπνάει, να σε υποδουλώνει ή να σε ελευθερώνει, να λέει ψέματα ή αλήθειες, αλήθειες που λεν ψέματα και ψέματα που λεν αλήθειες, με διάφορους τρόπους.
Μπορεί να δώσει ελπίδα.
Απέναντι στην πολιτισμική κρίση, απέναντι στις πολιτικές και οικονομικές κρίσεις, εγγενείς ή μη του καπιταλιστικού συστήματος,
Απέναντι στην κρίση που μας ροκανίζει το παρόν και μας κατασπαράζει το μέλλον,
Απέναντι στο μούδιασμα της ψυχής και σ’αυτόν τον κόμπο στο λαιμό που ανεβαίνει,
Απέναντι σε όσους προδιαγράφουν το αναπόφευκτο τέλος,
Απέναντι σε όσους απαξίωσαν, νάρκωσαν και έθαψαν την ικανότητά μας να βλέπουμε, να σκεφτόμαστε και να κρίνουμε,
Η απάντηση είναι η κρίση.
Να τα θέσουμε όλα υπό κρίση.
Γιατί υπάρχει αυτή η άλλη κρίση.
Η κριτική μας ικανότητα.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο τρομαχτικό και πιο ελπιδοφόρο.
Ρέα Βαλντέν, Κινηματογραφίστρια
Αθήνα 17 Ιουνίου 2010
Η ικανότητα του κρίνειν, η κριτική ικανότητα.
Και χωρίς αυτή, δεν υπάρχει δημοκρατία.
Ο πολιτισμός ως κρίση.
Χρειαζόμαστε τον πολιτισμό ως γνώση,
Αλλά και ως τόλμη.
«Τόλμα να γνωρίζεις».
Τόλμα να μάθεις.
Τόλμα να κρίνεις.
Δεν υπάρχει τίποτα ιερό, εκτός από τους ανθρώπους.
Τίποτα πιο ιερό απ’τους ανθρώπους.
Θέσε το ερώτημα.
Ψάξε το ερώτημα.
Η τέχνη – ως το πιο ακραίο ερώτημα.
Ο πολιτισμός δεν είναι μόνο παρελθόν. Είναι παρόν και μέλλον.
Αλλά και ο πλούτος του παρελθόντος μπορεί να είναι μάθημα τόλμης.
Για το σήμερα. Για το αύριο.
Η γνώση του παρελθόντος μας θυμίζει ότι το παρόν δεν υπήρχε από πάντα και ότι όσοι διακηρύσσουν το μονόδρομο είναι τυφλοί.
Η γνώση του παρελθόντος μας θυμίζει ότι πολλές φορές πραγματοποιήθηκε το αδύνατο.
Συχνά, ο μεγαλύτερος σεβασμός είναι η ρήξη.
Ο πολιτισμός είναι πηγή, είναι προστασία, είναι το σπίτι μας.
Ο πολιτισμός είναι πράξη, είναι κρίση, είναι το αύριο.
Αλλά πολιτισμός είναι και τα όπλα μαζικής καταστροφής, η εκμετάλλευση, η φρίκη.
Το ερώτημα είναι τι διαλέγω. Διαλέγω - κρίνω.
Ο πολιτισμός μας ανήκει – στον καθένα από εμάς και στην ανθρωπότητα.
Ο πολιτισμός δεν ανήκει σε κανέναν.
Ο πολιτισμός είναι εργαλείο – και όπλο.
Και ο κινηματογράφος;
Ο κινηματογράφος είναι γλώσσα.
Ως τέτοια, σου επιτρέπει να αποκρυπτογραφήσεις τις ειδήσεις ή μια διαφήμιση, να πεις ένα ποίημα ή ένα τραγούδι.
Αλλά και να πληγώσεις, να αποκρύψεις, να διαστρέψεις. Τι διαλέγεις;
Ο κινηματογράφος είναι τέχνη.
Σου ανοίγει τα μάτια, σου επιτρέπει να δεις το κόσμο διαφορετικά, σαν να ήταν καινούριος.
Ο κινηματογράφος είναι πολιτισμός.
Μπορεί να σε αποκοιμίζει ή να σε ξυπνάει, να σε υποδουλώνει ή να σε ελευθερώνει, να λέει ψέματα ή αλήθειες, αλήθειες που λεν ψέματα και ψέματα που λεν αλήθειες, με διάφορους τρόπους.
Μπορεί να δώσει ελπίδα.
Απέναντι στην πολιτισμική κρίση, απέναντι στις πολιτικές και οικονομικές κρίσεις, εγγενείς ή μη του καπιταλιστικού συστήματος,
Απέναντι στην κρίση που μας ροκανίζει το παρόν και μας κατασπαράζει το μέλλον,
Απέναντι στο μούδιασμα της ψυχής και σ’αυτόν τον κόμπο στο λαιμό που ανεβαίνει,
Απέναντι σε όσους προδιαγράφουν το αναπόφευκτο τέλος,
Απέναντι σε όσους απαξίωσαν, νάρκωσαν και έθαψαν την ικανότητά μας να βλέπουμε, να σκεφτόμαστε και να κρίνουμε,
Η απάντηση είναι η κρίση.
Να τα θέσουμε όλα υπό κρίση.
Γιατί υπάρχει αυτή η άλλη κρίση.
Η κριτική μας ικανότητα.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο τρομαχτικό και πιο ελπιδοφόρο.
Ρέα Βαλντέν, Κινηματογραφίστρια
Αθήνα 17 Ιουνίου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)