Τα έργα τέχνης ζουν μέσα σε απέραντη μοναξιά και η κριτική είναι το χειρότερο για να τα ζυγώσεις.
Μονάχα η αγάπη μπορεί να τα συλλάβει, να τ' αγκαλιάσει, να σταθεί δίκαιη απέναντί τους
RAINER MARIA RILKE

Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2011

Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2011

Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2011

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Όσα στραβά κι αν έχουμε ως ελληνική κοινωνία, σε καμία περίπτωση δεν αξίζει να μας
αντιπροσωπεύει ένα τόσο κοντόφθαλμο και υποκριτικό πολιτικό σύστημα. Από τον
πρωθυπουργό, ανίκανο για την παραμικρή αυτοκριτική, μέχρι τον κ. Σαμαρά που δε θέλει να
λερώσει τα χέρια του έως τις εκλογές, κανείς τους δεν ενδιαφέρεται για τις
καταστροφικές συνέπειες των ενεργειών τους στα συμφέροντα της κοινωνίας. Την ίδια
στιγμή, η αριστερά αδιαφορεί για το αν οι άμεσες εκλογές που ζητά θα γίνουν σε συνθήκες
χρεοκοπίας, οι οποίες θα εκβιάζουν την ψήφο των πολιτών.
Ανεξάρτητα από τις εξελίξεις των επομένων ημερών και τη μορφή, τη διάρκεια ή τη
φυσιογνωμία του νέου κυβερνητικού σχήματος, δύο είναι τα καθοριστικά ζητήματα:
- Να διασφαλιστεί ότι θα αποκρουστεί κάθε εκβιασμός για την 6η δόση την οποία
έχουμε πληρώσει με τόσες θυσίες και ότι οι αναπότρεπτες πια εκλογές δε θα εμποδίσουν
τη χώρα να διατηρήσει ανοικτή την ευρωπαϊκή της προοπτική, χωρίς να αναγκαστεί τον
επόμενο μήνα να προχωρήσει σε στάση πληρωμών και σε έξοδο από την ευρωζώνη
- Να ανοίξει άμεσα ουσιαστικός δημόσιος διάλογος για το τι σημαίνει η νέα Δανειακή
Σύμβαση για τη χώρα μας και το ποια πρέπει να είναι τα επόμενα βήματα, ώστε η λαϊκή
εντολή της νέας Βουλής να δείξει με σαφήνεια την απόφαση της για την κύρωση ή την
απόρριψή της. Σε καμιά περίπτωση μια καταρρέουσα Βουλή δε νομιμοποιείται να δεσμεύσει
τη χώρα για δεκαετίες.
Στις ερχόμενες εκλογές, η τιμωρία των κομμάτων του πολιτικού συστήματος αποτελεί
κρίσιμη προϋπόθεση προκειμένου να αναδειχθούν νέες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις
και να απελευθερωθεί ζωτικός χώρος για υπεράσπιση των συμφερόντων της κοινωνίας και
για ουσιαστικές προτάσεις για μια άλλη πολιτική βιώσιμης διεξόδου από την κρίση.

Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2011

Ο «παράδρομος» της ΕΡΤ και η Μπιενάλλε της Αθήνας



Η απόφαση της ΕΡΤ να μην προβάλει το διαφημιστικό μήνυμα της 3ης Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης, ενώ διοίκηση και εργαζόμενοι διαβεβαιώνουν με όλους τους τρόπους ότι πρόκειται για έναν οργανισμό με αποστολή να προάγει τον πολιτισμό, αποδεικνύει πόσο κούφια είναι πολλές φορές τα λόγια.

Στην ανακοίνωση με την οποία εξηγεί τους λόγους που την οδήγησαν σε αυτή την απόφαση, η διοίκηση της ΕΡΤ κρύβεται πίσω από το γράμμα του νόμου, απαγορεύοντας την προβολή ενός διαφημιστικού μηνύματος που αποπειράται να στρέψει την προσοχή μας στην κατάλυση του κράτους δικαίου. Αναφέρουν συγκεκριμένα ότι η ΕΡΤ έχει «την υποχρέωση να λειτουργεί υπό συγκεκριμένο νομοθετικό πλαίσιο και φέρει την ευθύνη της εφαρμογής του. Το νομοθετικό αυτό πλαίσιο δεν επιτρέπει μεταξύ άλλων τη μετάδοση μηνυμάτων που περιέχουν στοιχεία βίας ή ενθαρρύνουν συμπεριφορές επιζήμιες για την υγεία και την ασφάλεια ή θίγουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια».

Επειδή παρακολούθησα προσεκτικά το σύντομο φιλμάκι, δεν είδα κανένα στοιχείο βίας που δεν βλέπω από το πρωί στις τηλεοπτικές οθόνες, σε όλα τα ιδιωτικά κανάλια, αλλά και στις συχνότητες της ΕΡΤ. Δεν αισθάνθηκα ουδόλως ότι το φιλμ αυτό με εξωθεί σε συμπεριφορές επιζήμιες για την υγεία και την ασφάλεια, τουλάχιστον όχι περισσότερο από όσο με εξωθούν τα δελτία ειδήσεων ή οι κινηματογραφικές ταινίες. Επίσης δεν διακρίνω να θίγει την αξιοπρέπεια κανενός, εκτός ίσως όλων ημών που οδηγήσαμε τα πράγματα σε αυτόν τον ... Μονόδρομο.

Επίσης το σποτάκι σαν διαφημιστικό μιας Μπιενάλε Τέχνης όφειλε να αποδώσει τον χαρακτήρα της συγκεκριμένης καλλιτεχνικής εκδήλωσης και η εφετινή Μπιενάλε έχει σαφείς αναφορές στην κρίση που περνάμε. Και αυτό ακριβώς, με πολύ λιτό και περιεκτικό τρόπο, δείχνει το σποτ αυτό.

Τα φωτισμένα μυαλά στη δημόσια τηλεόραση θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι η Τέχνη δεν επιδέχεται εύκολα πολιτικά παιχνίδια. Η επιλογή να περιορίσουν την ανάγνωση του μηνύματος καθαρά στο πολιτικό επίπεδο ήταν μία επιλογή ατυχής που εξέθεσε την ίδια τη δημόσια τηλεόραση. Η οποία, αν είναι ανεξάρτητη, οφείλει να είναι ανοιχτή στην εποχή της.

Η διοίκηση της ΕΡΤ θα έπρεπε να είχε προβάλει το σποτάκι και αν κάποιοι είχαν άλλη άποψη να το διαχειριζόταν αναλόγως.

Η δημόσια τηλεόραση οφείλει να τολμά, αν δεν θέλει να αντιμετωπίζεται από τους πολίτες που την χρηματοδοτούν σαν αποθήκη καρεκλοκένταυρων.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν αποδείχτηκε και τόσο τολμηρή.

του ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΑΛΑΝΗ από το ΒΗΜΑ